Accepteer alles als waar

En ga daarvandaan verder…
Een groot struikelblok bij luisteren is ons eigen oordeel, onze mening, ons beeld van de ander. Het zit als een waas voor onze ogen. Ga maar na: als jou eenmaal iets negatiefs opvalt bij de ander is het een stuk lastiger om andere eigenschappen te ontdekken die dat wellicht compenseren. Vind je eenmaal dat iemand zich onverantwoord gedraagt, dan lukt het niet om te zien dat diegene daar misschien een hele goede reden voor heeft. Denk aan een ouder die hun kleuter bij het open vuur laat spelen. Onverantwoord! Je verplaatst je niet eens in die ander, dat komt niet in je op, het is duidelijk onverantwoord gedrag. Als het toch al niet botert met elkaar, hangt er op zo'n moment alleen maar ergernis in de lucht. En die ergernis is behoorlijk besmettelijk. Die vormt een deel van de waas waardoor de ander niet meer echt zichtbaar is.

Waar poets je die ergernis mee weg? Hoe kun je ervoor zorgen dat alles weer "normaal" wordt?
Waarom stoort iets jou wel en die ander blijkbaar niet? Je bewust worden van je eigen norm die de ander overschrijdt is een stap, een eerste poging zelfs om die waas weg te halen. Door je aandacht te richten op je eigen beeld van de situatie, kijk je naar jezelf, je eigen norm. We lopen weer even terug naar het open vuur: je norm is misschien dat je je kind beschermt en niet aan gevaar bloot stelt. Dat is toch logisch, dat vindt toch iedereen?! Inderdaad, vermoedelijk wel.

Degene die struikelt over het gedrag van de ander, laat zich meestal wel horen. Die heeft al om zich heen gevraagd wat anderen ervan zouden zeggen. En aangezien het heel aannemelijk is dat andere mensen kleine kinderen bij open vuur ook gevaarlijk vinden, is het voor de "onverantwoorde ander" behoorlijk lastig om daar nog iets tegenin te brengen. Er rest slechts verdediging: natuurlijk ben ik niet onverantwoordelijk, je denkt toch niet echt dat ik dat laat gebeuren?!

Accepteer alles als waar, en ga daarvandaan verder. Hoe doe je dat in bovenstaande situatie? Kijken naar de norm van de ander geeft je geen ergernis, maar verbazing. Dat voelt al anders.
De ene ouder laat het kleine kind bij het vuur spelen, de andere ouder haalt het kind er juist weg. Allebei hebben ze gedachten over hun eigen handelen, maar de gedachten van de ander ken je lang niet altijd. Want "hij gedraagt zich altijd onverantwoord" is jóuw gedachte, niet die van de ander. Wat zou de gedachte van de ander kunnen zijn, vanuit die persoon gezien? Vraag er naar, wees oprecht benieuwd naar diens achterliggende gedachte, en vooral: accepteer die als waar. Ga daarvandaan samen verder. Stel elkaar vragen, vraag bijvoorbeeld aan de ander: waarom vind je het belangrijk om het zo te doen? Wissel uit wat jullie van elkaars achterliggende gedachte vinden. Grote kans dat jullie het daar wel eens zijn. Alleen de keuze in handelen verschilt.

Vaak zijn het uitersten op een as die de ergernis opriepen. Hier bijvoorbeeld aan de ene kant het kind beschermen, aan de andere kant van de as, het kind grenzen later verkennen. Beide ouders zullen uiteindelijk streven naar zelfstandigheid van het kind op een veilige manier. Samen afstemmen over waar de balans ligt die voor beiden vertrouwen geeft in elkaars handelen. Op basis van acceptatie.